Dava süreci ve ilk karar
1956 yılında evlenen çift, 2002'de boşanmış ve erkek 2009'da vefat etmiştir. Kadın, evlilikleri sırasında ortaklaşa oluşturduklarını iddia ettiği 655 yöresel müzik aleti, el yazması kitap ve belgelerden oluşan koleksiyonun, eski eşinin çocuğu tarafından habersiz satılmak istendiğini öğrenince dava açmıştır.
Asliye Hukuk Mahkemesi, kadının 5 Aralık 1992 tarihli özel anlaşmayı temel alarak eşyaların eşine ait olduğunu kabul etmesi üzerine davayı reddetmiş, karar temyiz edilince dosya Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'ne gönderilmiştir.
Yargıtay'ın ilk incelemesi
Yargıtay, önceki boşanma sürecinde hazırlanan anlaşmanın dava sürecinden çekilmesiyle sona erdiğini vurgulayarak, mahkemenin diğer delilleri göz ardı etmesinin hatalı olduğunu belirtmiş ve kararı bozarak dosyayı yeniden yargılaması için Asliye Hukuk Mahkemesi'ne yönlendirmiştir.
İkinci yargılamada yeni deliller ve karar
Yeniden görülen duruşmada, mahkeme kadının koleksiyona özel bir ilgisi olduğuna dair tanık beyanı bulunmadığını, ortak oluşturulma iddialarının ise genel nitelikte kaldığını söyleyerek davayı ikinci kez reddetmiştir.
Yargıtay, mahkemenin çok sayıda yazılı belgeyi dikkate almadığını belirterek, 11 Şubat 1993 tarihli imzalı mektup ve 29 Ağustos 1990 tarihli vekaletnamede yer alan 'yarı yarıya sahip olduğumuz' ifadesine işaret etmiştir. Bu belgeler ışığında koleksiyonun ortak emeğiyle oluşturulduğu kabul edilerek, kadının payını para olarak talep edebileceği kararına varılmıştır.
Bu gerekçeyle Yargıtay, kararı ikinci kez bozmuş ve dosyayı Asliye Hukuk Mahkemesi'ne yeniden göndermiştir. Karar metninde, davayı açan kadının da hayatını kaybettiği belirtilmiştir.
